Serebral palsi, gelişmekte olan beyin‘in çeşitli nedenler ile hasarlanması sonucunda nonprogresif, hareket ve postür bozuklukları ile seyreden hastalıklar grubudur. İnsidans 1 - 5 / 1000’dir. Beyin hasarı, prenatal, perinatal veya postnatal dönemde oluşabilir. En sık ratlanılan nedenlerden biri prematüritedir. Tüm beyin felci vakalarının % 40’ı potansiyel olarak önlenebilir nedenlerden kaynaklanır. Etiyolojide anne veya bebeğin maruz kaldığı ajanlar sorumludur. Prenatal dönemde anne’yi etkileyen toksik ilaçlar, alkol, sigara, uyuşturucu, enfeksiyon veya röntgen incelemeleri sık karşılaşılan etiyolojik faktörlerdendir. Perinatal dönemde, bebeği etkileyen iki önemli neden serebral palsi’ye yol açabilir : Anoksi ( zor doğum, forseps, makat gelişleri, kordon dolanması) ve sarılık (hiperbilirubinemi ). Postnatal dönemdeki travma, menenjit, hidrosefali ve konvülsyonlar da sık sebeplerdendir.

 SP (serebral palsi ), beyin hasarı oluştuktan sonra vücutta tutulan bölgelere göre topografik olarak da sınıflandırılabilir :

1) Hemiplejik Tip : Vücudun bir yarısında tutulum vardır.

2) Diplejik Tip : Bacaklarda baskın olmak üzere dört ekstremitede de tutulum vardır. Bu gruptaki hastaların çoğu 7 yaşa kadar yürür.

3) Kuadriplejik Tip : Dört ekstremite birden şiddetli tutulmuştur. Bu hastaların sadece % 10’u yürür. 7 yaşa kadar yürüyemeyenlerden, hayatları boyunca ambulasyon beklenmez.

 Beyinin tutulan bölgesine göre hastalık çeşitli tablolar ile çıkabilir. Buna göre fizyolojik sınıflama yapılırsa:

  1) Spastik tip: En sık rastlanılan tiptir. Piramidal sistem tutulumu mevcuttur. Hipertonisite vardır ve daha çok fleksor kas grupları etkilenir.

2) Atetoid tip: Basal ganglionlar tutulmuştur. İstemsiz hareketler, konuşma güçlüğü ve anlamsız yüz gibi belirtiler vardır.

3) Ataksik : serebellum ve beyin kökü tutulumu vardır. Tremor, nistagmus ve denge problemleri izlenir.

4) Yaygın bozukluk : Rijidite, zeka geriliği, yürüme ve konuşma bozukluğu, ağızdan tükrük akması, idrar - gaita inkontinansı gibi belirtiler ile seyreder. Prognozu en kötü tiptir.

 Klinik muayenede ; motor, postür ve denge problemlerine ek olarak duyu bozukluğu, konuşma bozukluğu, algılama bozukluğu, zeka geriliği, epilepsi, iskelette gelişme bozukluğu, kalça çıkığı ve hipersalivasyon olabilir. Daha çok spastik ve hemiplejik tip hakimdir. Ekstremiteler tutulduğunda karakteristik bir postür alırlar.

 Üst ekstremite tutulumunda :

 Omuz : adduksiyon ve iç rotasyonda,

 Dirsek : fleksiyonda,

 Ön kol : pronasyonda

 El bileği : fleksiyon ve ulnar deviasyonda

·      Kalça çıkığı varsa : Adduktor tenotomi, ant. dal obturator nörektomi, VDO, pelvis için Chiari, shelf veya Pemberton osteotomileri, kombine prosedürler yapılabilir